7. dec, 2014

Zelfreflectie

Waarom blog jij eigenlijk? Zo vroeg een vriendin onlangs. Van waar die behoefte om op internet dingen over je zelf te schrijven? Zit daar iemand op te wachten?

Daar zeg je zo iets. Want waarom doe ik het eigenlijk? Omdat ik het leuk vind natuurlijk. Ik graag schrijf en dan met name over de dingen die mij raken. Gewoonweg omdat ik daar het meest gevoel bij heb en daar dan ook het beste over kan schrijven. Daarbij praat ik graag en veel over mezelf. “Maar waarom op internet? Facebook vind je niks, maar een blog wel?” Haar vraag verraste mij. Want inderdaad, van Facebook ben ik af. Ik hoef namelijk niet zo nodig te weten dat de een met vakantie is of de ander net op pad is voor boodschappen. Zoveel nutteloze informatie die ik helemaal niet wil weten. Zoveel advertenties of uitnodigingen voor onzinnige spelletjes. De vele schrijffouten overal. Ik heb er geen zin in en heb me afgemeld. Dat ik daardoor ook niet weet dat mijn broer in Toscane zit, mijn wijndocente een nieuwe auto heeft gekocht en weer een ander zijn verjaardag vierde, het zij zo. Mijn echtgenoot neemt hierin de honneurs voor me waar en weet zo ongeveer wel wat ik wel en niet tot mij wil nemen. Maar waarom ik dan wel blog? "Zet je jezelf toch ook in de etalage voor een groot publiek?", zo stelt vriendin.

Het bloggen is mijn uitlaatklep. Het ventieltje waardoor er af en toe wat lucht kan ontsnappen. Ik daardoor redelijk normaal kan functioneren, zonder dat ik overloop van al die zinnen die zich maar opstapelen in mijn hoofd. Zo schreef ik vroeger dagboeken vol over mijn zielenroerselen aan die ene onbekende. Stuurde ik later onvoorstelbare lange liefdesbrieven naar mijn vriendjes en chatte ik, toen dat eenmaal in was, met vooral die ene, over mijn dagelijkse beslommeringen. Nu schrijf ik dan een blog. Niet omdat ik denk dat daar iemand op zit te wachten, maar omdat ik dat hoop. Dat er ergens iemand zit die ik kan raken met mijn woorden. Of die iets herkent in dat wat ik mee maak en daar misschien om moet lachen. “Ben je dan op zoek naar erkenning”, zo vroeg vriendin. Nee. Dat ben ik op alle andere vlakken in mijn leven wel, maar voor wat betreft mijn blog nou net niet. Ik hoef niet te horen dat ik zo goed kan schrijven. Of wat voor fantastisch mens ik dan wel niet ben. Dat is helemaal niet de opzet. Waarom staan kranten vol met columns? Waarom schrijft men boeken? Mijn boek zal er wel nooit komen, in de krant zal ik nooit staan, maar een blog in het leven roepen kan ik wel. Waardoor ik toch een iets groter publiek kan bereiken dan dat dagboek of die brief die ik af en toe schreef. Dat ik dat publiek niet tot vervelens toe wil overvoeren met mijn oeverloos gezeur, maakt dat ik op Facebook niets te zoeken heb. Als ze behoefte aan mij hebben, moeten ze daar moeite voor doen. En dat, dat zie ik graag. Dat iemand moeite voor mij doet. Omdat ik, op wat voor manier dan ook, dat dan blijkbaar waard ben. Dus toch een beetje erkenning? Eh...???