4. dec, 2014

Heerlijk avondje

Bijna is het zover. Dat heerlijke avondje. Of die zo heerlijk wordt als verwacht, laat ik nog maar even in het midden. Mijn grote sproetenzoon verwacht ondanks onze zwakke protesten een zak vol cadeautjes. Zwakke protesten…? Ja, zwak. Ik ben zelf namelijk een héél groot voorstander van een groots en spectaculair Sinterklaasfeest. Met veel kinderen en veel cadeaus. Daarin ben ik wel eens doorgedraafd. Eerlijk is eerlijk. Zat Sinterklaas in vol ornaat bij ons op de bank. En mijn kind er achter. Die was met geen mogelijkheid bij die man in de buurt te krijgen. Of kocht ik veel te veel cadeaus. Om hem nog blijer te maken. Kocht ik ook dingen die ik zelf zo verantwoord en educatief vond. Oeps. Dat laatste was nou niet altijd een groot succes. Want zoonlief wilde eigenlijk alleen maar dat wat hij gevraagd had. Niet meer, maar zeker niet minder. Maar hoe verkoop je als ouders aan je zoon dat zijn vriendje wel een Wii krijgt van Sinterklaas en hij niet…?

Nu hij niet meer gelooft, is alles anders. Toch kijk ik er naar uit. Al is het alleen maar omdat wij samen dan altijd, traditiegetrouw, een grote schaal tiramisu maken. Stond hij daarbij vroeger op het keukentrapje met de mixer in zijn hand de eiwitten stijf te kloppen, nu moet ik daar bijna op. Het zoontje is inmiddels zoon. Met alles wat daarbij hoort. Heerlijk om ineens zo’n grote vriend naast me te hebben, die nog altijd, net als toen hij drie was, de kom met veel geluid uitlikt. Met de mascarpone op zijn neus en kin, tot zijn ellebogen in die kom zit. Mij zijn vinger voorhoudt en vraagt of ik ook een likje wil. Dat zijn de momenten waar het om draait. De overbekende krenten uit de pap. Oog en oren hebben voor elkaar. Contact. Echt contact. Even tussen neus en lippen door vragen hoe het nu met hem gaat. Wat er in hem omgaat. Sinterklaas of niet. Het zijn de momenten voor in dat bekende doosje. Want hoe heerlijk is het niet als dat zelfde puberkind, volledig opgaand in zijn eigen wereld vol vrienden, voetbal en ps4, zijn moeder een kop thee komt brengen als die boven aan het werk is. Of haar welterusten zegt als zij al lang en breed in bed ligt? Nog even bij haar komt liggen om nog wat te bespreken, te grappen en te grollen of gewoon, omdat ze, volgens zijn zeggen, zo lekker warm is. Oef. Ik heb er maar één, maar hij telt voor tien. 

Ik zal deze Sinterklaas niet doordraven. Zal me inhouden. Hoop ik. Hij vraagt een spel voor zijn ps4. En al vind ik dat hele playstation-gebeuren echt helemaal niets, laat staan een spel voor 18 plussers, waarin geroofd en gemoord wordt, toch overweeg ik het voor hem te kopen. Ondanks de straf die hij van zijn vader heeft gekregen en voorlopig niet meer op de playstation mag totdat zijn cijfers in de lift zitten. Emo-muts die ik ben. Wat zou ik graag sterk, zelfstandig en die vrouw van de wereld zijn. Alles onder controle hebben. NIet alleen mijn lijf (lees gewicht), maar nog meer mijn hart. Een utopie, ik weet het inmiddels. Mijn hart laat zich niet sturen. En mijn lijf... Tja. Dat gaat ook zijn eigen gang. Dat is namelijk de story of my lijf.. 🤔