25. nov, 2014

Speculaas en zo

Met de Sint in het land neemt mijn trek in pepernoten, kruidkoek en speculaas ook toe. Ik kan er geen genoeg van krijgen. Bij de koffie, thee of gewoon, als tussendoortje. Speculaas met amandelen en dan het liefste die van de banketbakker. Maar de gewone uit de supermarkt voldoet ook. Als het buiten koud en/of nat is, bak ik graag een cake. Het liefst dan eentje met speculaaskruiden en stukjes appel. Oh, en stukjes walnoot. Het water loopt me al de mond. Huiselijkheid ten top. Met dikke sokken en dito vest, in joggingbroek daarna op de bank. Met boek, liters thee en dikke plakken warme cake. Over een feestje gesproken.

Herfst. Hoe somber die ook kan zijn voor velen, ik kan er mateloos van genieten. Zo reed ik vanmorgen door de duinen naar kantoor. De mist die dan laag boven de grond hangt. Daarboven een zwerm vogels en een warm oranje zon die opkomt. Het liefst zet ik dan de auto aan de kant. Ik kan er uren naar kijken. Dat dat geen zin heeft, weet ik. De zon staat dan immers al hoog aan de hemel en, klein detail, ik kom te laat op mijn werk. Maar ik kan daar echt van genieten. Vorige week probeerde ik een foto te maken, terwijl ik reed. Dat is me niet zo goed bevallen. Met twee wielen in de berm en het hart in mijn keel, begreep ik dat ik dat maar beter niet meer kon doen. De foto was overigens schromelijk mislukt. Een tweede reden om het niet meer te doen. Al kan ik best leuk foto’s maken. Het moet alleen niet te ingewikkeld worden. Van dingen als belichting, witbalans of type-lens, heb ik geen kaas gegeten. En ondanks alle pogingen van mijn echtgenoot die het fotograferen als hobby heeft, wil ik er ook geen kaas van eten. Ik wil gewoon een foto maken van wat ik zie. En daarna vooral niet fotoshoppen. Of het moet dan een foto van mezelf zijn. Dan mag het wegmoffelen van enige oneffenheid natuurlijk wel. Mogen mijn ogen iets blauwer, mijn haren minder grijs en de rimpels minder diep. Maar in het algemeen vind ik dat fotoshoppen gewoon niets. Omdat het dan niet meer weergeeft wat ik heb gezien. Of heb gevoeld terwijl ik die foto maakte. Het is de eeuwige discussie binnen mijn gezin.

Ooit maakte ik een foto van mijn kind. Op het strand. Alleen van zijn gezicht. Focus op zijn stralende ogen en prachtige sproeten. Zijn tandjes nog wat vooruit. Met een heel klein cameraatje. Erg klein, vergeleken bij die van mijn echtgenoot. Die heeft namelijk een camera waar menige beroepsfotograaf van begint te kwijlen. De foto liet ik mega-groot en in zwart-wit afdrukken en hangt sinds jaar en dag aan de muur. ‘Belichting, weergave, helemaal goed’, zo riep een vriend die bij ons over de vloer kwam en de foto zag. Ook deze vriend fotografeert graag en veel. Heeft er zelfs zijn werk van gemaakt. Hij complimenteerde mijn echtgenoot, die toen bedremmeld moest zeggen dat ik die foto had gemaakt. De schat. Kijk, dan groei ik.

Overigens groei ik nu ook. En ga daarbij dan niet de hoogte in. Het is de story of my life, mijn levenslange strijd tegen die beroerde kilo’s. Ik moet hoognodig weer die fiets op. Door al het werken van de laatste tijd is het er niet van gekomen. Morgenavond? Eh nee. Dan ga ik naar de film. Overmorgen dan? Eh…🙃