28. okt, 2014

Stil

Boos op alles en iedereen. Ik ben het regelmatig. Gooi ik met deuren of stamp ik hard op de vloer. Schreeuwen en slaan kan ik niet. Schelden evenmin. Als ik echt heel boos ben, sla ik alleen maar dicht. En ben ik stil.

Soms ga ik dan fietsen. Hard fietsen, het liefst met storm tegen. Door de polder, richting zee. Op die dijk staan en dan gewoon kijken. Naar de zee, die horizon. De oneindigheid ervaren. Voelen dat de storm in mij langzaam gaat liggen.

Soms ga ik op mijn bed liggen. In het donker. Met mijn shirt over mijn knieën maak ik me zo klein mogelijk. Ben ik alleen met mezelf. Met mijn gedachten. Die maar rond blijven draaien, in steeds dat zelfde ellendige cirkeltje. Totdat ik rustig word. En ik weer kan relativeren.

Soms schrijf ik. Een brief. Een mail of gewoon een kort berichtje. Naar deze of gene. Meestal naar gene. Mijn telefoon staat vol met notities. Mijn laptop met niet verzonden mails. Het helpt. Soms voor even. Soms voor lang. Mijn gedachten raken geordend. Het kookpunt is eraf. Ik kan weer verder.

Vandaag ben ik stil. Mijn woorden zijn op. De lieve, de boze of de grappige. Ik kan ze niet vinden. Ze zijn zoek. Misschien vind ik ze morgen weer. Misschien ook niet. En blijf ik stil.