21. okt, 2014

Verkouden

Op de tocht gestaan. Niet eens met een grootse liefde. Maar met hond langs het fietspad. Ik ben verkouden. Het water loopt mijn neus uit en mijn hoofd lijkt wel een pluk watten. Ik zie er de hele dag ook al niet uit. Ineens is duidelijk waarom.

Keurig in pas nieuw wollen rokje met maillot en lang vest. Zo liep ik vanmorgen even na zeven redelijk goedgemutst het huis uit. Ik slaap de laatste weken ronduit slecht. Lig te woelen en te draaien. Ben druk in mijn hoofd en lijf. De gebroken nachten eisen zo langzamerhand hun tol, want mijn spiegelbeeld vertelt me niet zo heel veel goeds. Wit koppie en donkeromrande, holle ogen. Haren die maar niet willen wat ik wil. Toch werd ik redelijk vrolijk wakker. Appte mijn eerste oh-zo-goedbedoeld bericht naar een verre maar jarige vriend en ging op weg. Met Blondie enthousiast hangend in zijn tuig. Altijd blij om weer naar buiten te mogen. Baasje opgedirkt en wel. Klaar voor de start voor dag op nieuw oud kantoor. Ik was nog niet de straat uit of de stortbui barstte los. Hond keek verschrikt. Baasje nog meer. Want getverdegetver. De dag was nog maar net begonnen en ik stond al te soppen in mijn laarzen. Haren drijfnat plat als een pannenkoek op mijn hoofd (altijd lekker glad met kneedkleivezelachtige fibers voor het volume) en een vest dat heerlijk over de grond sleepte. Zwaar van de nattigheid. Make my day.

Nieuw oud kantoor? Tja, lang verhaal. Ik werkte tot een paar weken geleden op twee verschillende kantoren. Van twee oud collega’s. En bij één kantoor werd het qua werkvoorraad iets minder. Nu ben ik de beroerdste niet en altijd bereid tot minder werken. Dus tijdelijk was ik iets meer thuis. Net toen ik daar aan begon te wennen, het kringlopen in de buurt weer herontdekt had en al menige schilderklus in huis geklaard had, werd er gebeld. De oud-collega. Of ik weer wilde. En dus ben ik nu, inmiddels voor de derde keer, terug van weggeweest op dat kantoor. Back in business. Met weer een nieuw contract. Altijd gemakkelijk. Mijn visitekaartjes lagen er nog. Keurig opgestapeld in ‘mijn’ la. In 2007 gekregen, nog altijd actueel. Al ben ik in de loop der tijd in mijn strijd naar onafhankelijkheid wel een achternaam ‘kwijtgeraakt’. Maar een kniesoor die daar dan weer op let.

Nu dan dus snip verkouden. Ik ben het echt al jaren niet geweest. Alhoewel mijn weerstand de laatste tijd flink onder druk heeft gestaan, walste ik standaard door elke griepaanval heen. Hoogstens af en toe wat hoofdpijn of een foute migraine-aanval. Maar nu ben ik dan toch echt aan de beurt. Ziek melden zal ik niet snel doen. Dus morgen dan maar gewapend met zakdoek en paracetamol achter mijn bureau. Bij andere oud-collega. Om mezelf proestend en niezend notarieel verdienstelijk te maken. Ik kijk er nu al naar uit.

Ik duik mijn bed in. Slobber mijn hete grog nog even naar binnen en leg het warme lede hoofd op een koud kussen. Zakdoek paraat voor eventuele snotaanvallen. Die ik dan vannacht ongetwijfeld weer kwijt ben en het geheel dan maar aan mijn shirt afveeg. Vies? Yep. Maar aan het dekbed is ook weer zo wat. Trusten. We’ll keep in touch.