29. sep, 2014

Zondag

Zondag. Het is prachtig weer. En ik heb al een tijd niet gefietst. Je snapt, het kriebelt. Blij hijs ik me in mijn wielerensemble, steek de voeten in mijn zilveren stappers (tja, ze hadden geen zwarte in mijn maat) en spring op mijn fiets. Oeps. De banden zijn wat zacht. Een gewone fietspomp kent ons huishouden niet en om nou met de compressor aan de gang te gaan…. Zo geen zin in. Ik neem de zachte banden voor lief. Dan maar flink doortrappen en wat zachter de bochten in.

Het is echt lekker. De zon schijnt, er staat bijna geen wind. Lekker muziekje in mijn oren. Deze keer een hese Italiaanse dame die mij zwoel en rauw toezingt. Net als ik enthousiast in wil zetten, voel ik ineens een scooter naast me. Getver. Hij blijft naast me rijden. De man, want dat is het, wil me staande houden. Ik moet oversteken en er komt een auto aan. Ik stop en kijk aarzelend opzij. De man is al een heel verhaal begonnen. Wanneer ik hem in de gaten had gekregen. Want? Ik kijk hem niet begrijpend aan en doe alvast één oordopje uit. Hij zet zijn motor af. Wanneer ik door had dat hij er aan kwam. Nou, eh, niet. Toen hij ineens naast me zat. Die griezel. En dat, is nou precies zijn punt. Hij had mij zien rijden en gezien dat ik oordopjes in had. “Gezien je leeftijd (huh…dat ziet hij van achteren..?) kan ik ongeveer inschatten hoe je reactievermogen zal zijn. Want al die vrouwen gaan er zo prat op dat ze twee dingen tegelijk kunnen, maar eh, stel dat we van die aanname uitgaan, dan kunnen ze twee dingen tegelijk niet even snel uitvoeren. Tel daarbij op je leeftijd….” Lang verhaal kort. Hij wil me waarschuwen voor de gevaren in het verkeer als ik met muziek in de oren rijd. “Want stel nou dat er 20 meter achter jou iets met mij gebeurt, waardoor ik in gevaar kom. En jij hoort mij niet. Dan ben jij veel te laat met reageren.” Tja eh, laten we de rollen even omdraaien. Als hij er nou voor zorgt dat er niets met hem gebeurt en gewoon door blijft kachelen op die snorfiets. Natuurlijk heeft hij een punt, maar ik rijd alleen, fiets rustig en heb nog altijd een redelijk rechte weg. Het lijkt me eigenlijk meer zijn probleem. De man bedankt me vriendelijk voor mijn aandacht, knikt me vaderlijk toe en rijdt bedaard verder. Alsof hij zoveel hoort met zo’n enorme helm op zijn hoofd.

En daar sta ik. Dat heb ik weer. Denk ik een paar dagen geleden nog de femme fatale te kunnen spelen in mijn little leather black dress, word ik nu op 20 meter afstand al gespot als een vrouw op leeftijd. Een roekeloze ook nog. Het beetje zelfvertrouwen dat ik nog had, is letterlijk met de muziek mee. De beide beentjes staan weer op de grond.

Grijnzend vervolg ik mijn weg. Met de zwoele dame op turbosterkte. Want, om met Vincent van Gogh te spreken: wat zou het leven zijn als we niet de moed hadden om risico’s te nemen? Een beetje risico op zijn tijd kan namelijk best erg lekker zijn. Het brengt je nog eens ergens. Soms in de wolken, soms in een diep dal. Maar, never a dull moment… 🙂