23. sep, 2014

Musthave

Met een feest in het vooruitzicht struin ik door mijn kledingkast. Op zoek naar? Tja. Eigenlijk weet ik wel wat ik wil. En dat hangt er niet. Ik wil een zwart jurkje.

Nu hangen er verschillende zwarte jurkjes in mijn kast. Een sjieke met gouden kraaltjes. Leuk voor met de Kerst, maar niet voor een daverend strandfeest. Of die zomerjurk waar mijn decolleté zo uitermate leuk in uitkomt. Nou ja, er meer letterlijk uitkomt. Ik ben weer iets gegroeid en tja… het gaat ook daar zitten. Echt vervelend dat ik zo veel vocht vasthoud.
Ook hangt er een zwart kort jurkje. Maat 38. Ik pas die nog altijd. Gekocht in de late jaren ’90, vervolgens op zolder beland en na een flinke afvalrace weer in mijn kast terechtgekomen. “Waar een scheiding al niet goed voor is”, zo kreeg ik vorig jaar te horen. Omdat ik weer in een dergelijk jurkje pas. Grrrrrr. Jaloezie onder vrouwen, je zou er een operatie tot man voor over hebben. Dat er in het laatste strakke jurkje veel stretch zit, moge duidelijk zijn. Want maat 38 en ik, wij zijn al heel lang geen vrienden meer.
Kortom allemaal leuke jurkjes. Maar allemaal al eens aan gehad. Naar een feest, receptie of condoleance.
Hoogste tijd voor een nieuwe musthave. Want een little black dress is er één, een musthave. Zo las ik laatst. Iets dat je moet hebben. Ik hoop dat ze met little dan bedoelen: kort en niet letterlijk klein.
Omdat ik niet echt van winkelen houd, duik ik het internet op. Wel zo gemakkelijk. Je kiest iets uit en het wordt nog thuisgebracht ook. Waar je in alle stilte, ruimte en met fors gedempt licht kunt passen. Mijn oog valt op een leren jurk. Huh? Leer. Is dat niet iets uit de jaren ’80? Jip. Maar een glansrijke doorstarter het komende seizoen. Ik bekijk de maattabel, kies de juiste maat en bestel het jurkje. XL. Slik. Nou ja. Als ik er maar in kom. Bij het telebankieren gaat het mis. Mijn leesapparaat geeft aan “kaart fout”. En bij mijn credit card geeft dat ding “pin geblokkeerd” aan. Lekker dan. Manlief is niet thuis. Anders kon ik zijn pas wel even vasthouden.
Het feest is al over een paar dagen en ik moet wel iets hebben. Dan maar, zucht, richting winkels. Zo’n geen zin in. Ik pak de auto. Op zoek naar een little black dress. Van leer. Want? Tja. Dat ruikt lekker. Het is heerlijk zacht. En eh, ja, het heeft iets. Iets? Ja. Iets. Eh, iets wilds. Volgens mij zit er een volle maan aan te komen.

Ik beland in een winkel vol leren jassen. Met mutsen gemaakt van konijn. Vestjes gemaakt van schaap. Het is een beestenboel. Het ruikt er lekker. De dame die me helpt kijkt me lachend aan. Ook wat argwanend. Niet voor niets. Ik zie er niet uit. Heb een oude versleten spijkerbroek aan. Teenslippers en een oud trainingsjack. Ik heb er de hond mee uitgelaten. Ze prikt er door heen. Ik mag haar meteen. Ze geeft me een bruine leren jurk. Te groot. Yeah. Haar verkooptechniek lukt. Nummer 2 zit goed. Erg goed. En voelt goddelijk zacht. Met een aaibaarheidsgehalte van 10. Als ik dan maar van mezelf af kan blijven. Het jurkje kost een vermogen. Veel meer dan ik in gedachten heb. En ik wilde een zwarte. De dame reikt me een zwarte aan. Die er bedrieglijk klein uit ziet. Slik. A little black dress. En ik moet me daar in persen. Geen rits te bekennen. Ik moet ‘m zo over mijn hoofd aantrekken. Als ik er ook maar weer uit kom. Het zal namelijk niet de eerste keer zijn dat ik ergens in vast blijf zitten in een paskamer. Voorzichtig trek ik de jurk aan. Yes. Ook deze past. Meer dan zelfs. Ik bekijk mezelf in de spiegel. Kinky. Stoer. Vrouwelijk. Ik wil ‘m. Ook deze jurk kost veel. Te veel. Maar ja, ik ben om. Volledig om.
Wat ik er op wil dragen, zo vraagt dame. De jurk heeft namelijk geen mouwen. Eh… ?
De dame geeft me achteloos een leren blazertje. Vederlicht. Boterzacht. Zit verdorie ook nog als gegoten. Verliefd kijk ik naar mijn spiegelbeeld. Glij ik zachtjes met mijn hand over mijn arm. Oh. Zo lekker. Lamsleer.
Het jasje is net zo duur als de jurk. Dit setje ligt ver, héél ver boven mijn begroting. Bespottelijk om zo veel geld uit te geven. Hoeveel weken kan ik hier van boodschappen doen? Hoe lang moet ik hier niet voor werken?
Ik kwam voor een jurk en ga voor de jurk. Het jasje laat ik hangen. Met bezwaard hart. Daar moet ik echt een nachtje over slapen.

Of ik veel zal slapen? Ik denk het niet. Zal dromen over een leger hartstochtelijke mannen dat mij verheerlijkt aankijkt. Mij aan wil raken. Nou ja, niet mij. Zo ver gaat mijn zelfverheerlijking niet. Nee, de mannen azen op mijn jurkje. Omdat die zo godvergeten lekker zacht aanvoelt. En heerlijk ruikt.

Ik ben er uit. Voor vrijdag koop ik dat jasje. Wat kan mij het schelen. Ik werk hard en veel. Ik leef nu. Pluk de dag. Zo was het toch? Nou dan.