19. aug, 2014

Groen als gras

Bij een ander altijd leuk: een verjaardag. Maar die van mezelf sla ik het liefst stelselmatig over. Echt blij word ik nu eenmaal niet van nog meer grijze haren, rimpels en die ellendige zwaartekracht die steeds meer vat lijkt te krijgen op de weke delen van mijn lijf. Die zo alleen maar weker lijken te worden. Nog even en ik ben straks één groot week deel. Ongrijpbaar. Dát vind ik dan wel weer iets hebben. Of juist veel houvast. Want waar je ook grijpt, je hebt altijd wel beet. Hmmm. Ik laat deze even voor wat het is.

Zo werd ik dus afgelopen zondag weer een jaar ouder. En ouder betekent bij mij helaas niet automatisch wijzer. Ergens midden veertig bleef ik hangen in mijn sociale en emotionele ontwikkeling. Waar ik tot dan eigenlijk alleen maar veel energie had geput uit de zorg voor de mensen om mij heen, ineens leek het hele universum om mij te draaien. Ik koos voor 'me, myself and I'.

Nieuwsgierig keek ik, bij uitnodiging, eens over de schutting van een buurman. Want daar is het gras toch altijd groener? De buurman keek erg blij terug. Hij bleek al jaren meer dan geïnteresseerd te zijn in mijn gras. Dat was schrikken. Maar wel spannend. En eenmaal van de schrik bekomen, stortte ik mij gretig en onbevreesd op het nieuwe grasveld. Grenzen vervaagden of leken juist te bestaan om over heen te gaan.

Om groen gras ook groen te houden, moet je het goed verzorgen. En maaien. En dus stapte ik op hem af. Buurman bleek not amused. Hij was nog helemaal niet toe aan maaien. Zijn gras lag er prima bij zoals het was. Hij plaatste een hele hoge schutting. Daar stond ik. Ontgoocheld. Met de grasmaaier in mijn hand. De tuin van de buurman kwam ik niet meer in.

Of zijn gras nu groener is dan dat van mij? Geen idee. Mijn gras groeit in ieder geval tergend langzaam. Kleurt van geel naar groen en soms net weer andersom. Ook heeft het moeite om overeind te blijven. Toch blijf ik hopen dat het ooit weer zo groen wordt als voorheen. Mijn gras is immers geworteld in een goede en eerlijke grond. De tuin van buurman zal er ongetwijfeld strak en kantig bij liggen. Zo op het oog is er niets aan de hand. Misschien heeft hij ondertussen wel kunstgras. Het zou me niets verbazen. Het zou hem immers prima passen. Het heeft geen onderhoud nodig, het blijft groen en hoeft niet gemaaid. En mocht het ooit lelijk worden, vervang je het gewoon voor een nieuw stuk.