15. aug, 2014

Amusement of structuur. That's the question

Net terug van vakantie en enige opstartproblemen zijn mij niet vreemd. Hoe heerlijk hij ook is, de hond moet ineens wel weer een paar keer per dag worden uitgelaten. Ik moet weer aan het werk en tussendoor ook nog vakantiewassen draaien, boodschappen doen en, jawel, wederom solliciteren.

Alhoewel, solliciteren is hierbij een héél groot woord. Ik ben immers al door de ballotagecommissie heen en het salaris is akkoord. Het gaat alleen nog om de puntjes op de i. Lucky me. Met ingang van volgende week ben ik weer volledig op de arbeidsmarkt. En dus weer zelfvoorzienend. Maar wel 4 dagen van huis. Dat vind ik nog wel even een dingetje. Hoe lekker was het niet om 2 dagen thuis te werken. Af en toe een wasje tussendoor of een stofzuiger in de hand. En had ik het schrijven niet af, ging ik ’s avonds door. In gedachten zie ik dus al de stapel was groeien. Zo ook het strijkwerk. Ik was al niet zo erg huishoudelijk ingesteld, dat zal dus nu wel helemaal de spuigaten uitlopen. Of niet. Word ik ineens het meest gestructureerde type van de buurt.

Over gestructureerd gesproken… Ik ga het komende voetbalseizoen, samen met maar liefst 2 (!) heren, een meidenteam coachen. Alhoewel coachen… Ik ben, zo heb ik begrepen, voornamelijk voor de ‘meidenperikelen, de kleedkamer en het schrijven’. Het technische (voetbal)gedeelte nemen beide heren voor hun rekening. Mijn voorgangster was, en dan druk ik het heel voorzichtig uit, behoorlijk gestructureerd. Had altijd alles meer dan op orde. Maakte schema’s voor alles en iedereen. Nam zelfs televisieprogramma’s op om zo niet onnodig tijd te verliezen aan alle reclamespots die tussendoor komen. Tja. Wat moeten beide heren in vredesnaam dan met mij? Want ik ben uit een iets ander hout gesneden. Of beter, compleet ander hout. Ik ben namelijk chaotisch, impulsief en vind het onverwachte eigenlijk altijd het leukst. Ik kan niet plannen en ben absoluut niet van de schema’s. Ik kan ze of niet lezen of raak er van in de war. Schema-allergisch, dat ben ik. Ben dus erg benieuwd of de samenwerking met beide mannen überhaupt een vruchtbare zal worden. Eén van die twee is, zo mogelijk, zelfs nog chaotischer dan ik. We zullen het zien. Wel heb ik ongelooflijk veel zin in het contact met die giechelende pubermeiden. Het zijn er maar liefst 19. Bijna 4 handen vol. Dat wordt dus hele schema’s opstellen wie en wanneer er gewisseld moet worden. Hoop dus van ganser harte dat dat niet tot mijn takenpakket behoort. Mocht dat wel zo zijn, dan maak ik er een soort estafette van. Stokje in de hand. En draaien maar met dat elftal. Volgende week is al de eerste wedstrijd. Volgens de voorzichtige inschattingen van één van beide mannen, zullen we naar alle waarschijnlijkheid geen wedstrijd gaan winnen dit jaar. Dat begint dus lekker. Ben ik nu al in de contramine. Want ik mag dan misschien management-technisch onder het nulpunt zitten, technisch letterlijk de ballen verstand hebben van voetbal, fanatiek ben ik wel. Bloedfanatiek zelfs. Dat wordt dus nog wat, want aan verliezen heb ik een broertje dood. ‘Maar het gaat om het plezier’. Ik heb het jarenlang geroepen. Sta daar ook 100% achter. Wat zeg ik, 200%. Ik ben er namelijk van overtuigd, dat als je plezier in het spelletje maar juist ook met elkaar hebt, je ook net dat stapje harder wilt en kunt lopen dan je tegenstander. Je net even slimmer uit de kast kunt komen en dus zo maar de wedstrijd naar je hand kunt zetten. Jarenlang ben ik er om uitgelachen. Toch is het wel mijn missie. Die meiden beter leren voetballen, dan doen mijn twee handlangers maar. Ik ben voor het amusement. Een soort animeermeisje. Maar dan anders… 🤪