8. jul, 2014

Tour de Sil

Een foute dag. Het begint al bij mijn rondje door het park. Het shirt met lange mouwen blijkt te warm. En de broek die ik aan heb, zit niet lekker. Een low waist en een small fit. Het is leuk als je het past, maar of het ook lekker zit… Kortom, een prima broek om de hele dag mee te staan. Zolang je maar niet gaat zitten of moet bukken. Want dan ben je aan de beurt. De low waist is dan nog lower dan low en de small fit trekt het geheel nog eens lekker naar beneden. Twee keer bukken in het park en ik heb er schoon genoeg van. Met de broek bijna op mijn enkels en een string die daarbij gedwee is gevolgd, kom ik met klotsende oksels thuis. Grr. Wat een drama. Fout begin van de dag dit. Eerst maar wat anders aan. Korte broek en blouse met korte mouwen. Na wat gestoei met bedden afhalen en een wasmachine settel ik me in het zonnetje met een boek. Een verse espresso naast me. Het boek brengt me echter naar daar waar ik niet heen wil. Het is confronterend en houdt me die spiegel voor waar ik niet in wil kijken. Tenminste, vandaag niet. Was ik gisteren geëindigd bij een erotisch slaapkamergebeuren, de woorden die ik nu tot mij neem zijn verre van dat. Toch lees ik door tot het boek uit is. Ik ben nu toch al in de verkeerde stemming. Het boek maakt me stil en verdrietig. De toon is gezet. Voor de zoveelste keer dwaal ik af en zak ik in het verdriet dat me al zo’n tijd in zijn greep heeft. Voel ik weer dat foute gevoel in mijn buik. Alsof er een gat in zit. Een gat waar alle energie uit vloeit.

Ik moet bijtanken. Ik wil dit niet meer. Wil dat die donkere wolk verdwijnt. In ieder geval vandaag. Wielerbroek aan en hup die polder in. Een lekkere Italiaan in mijn oor en het komt vast weer goed. En dat komt het. Tot dat ene nummer. Waar ik het nooit droog bij houd. Ook nu heb ik natte knieën. Ik neem ze voor lief. En laat de muziek en de woorden op me inwerken. Denk terug aan dat wat er was en waar ik voor stond. Langzaam, heel langzaam kom ik tot mezelf. Zie ik de duinen in de verte. Voel ik het zonnetje op mijn neus en de wind door mijn haren. Gelukkig. Ik ben er weer. Geen gat meer in mijn buik.

Als ik mijn telefoon pak om een wat sneller liedje op te zoeken, zie ik een lief berichtje op de whatsapp. Alsof hij het heeft aangevoeld. Het geeft me het laatste zetje. De wolk is weg.