14. jun, 2014

Voetbal en zo

De kranten staan vol. Televisie en radio barsten uit zijn voegen. Het internet explodeert bijna met alle berichten over ‘ons oranje’. Lyrische lofzang, euforie vervangt scepsis. ‘We’ worden ineens wereldkampioen. En dat na één wedstrijd.

Toegegeven. Ook ik zat, net als die 8 miljoen andere kijkers, opgewonden in mijn oranje jurkje te kijken. Het oranje jurkje was overigens een toevalstreffer. Het jurkje was online besteld en net door mij ontvangen. Natuurlijk moet die dan gepast en worden beoordeeld door mijn mannen thuis. Want, ‘zit ie niet te strak? Is ie niet te bloot? Ben ik niet te dik?’, het zijn zo maar vragen waar je dan onverwijld antwoord op wilt hebben. Zoonlief kijkt niet eens. Die heeft het, zoals altijd, te druk met zijn mobiel. Hij zegt zelfs, als ik al een half uur mét jurk naast hem op de bank zit: ‘Oh ja, mam, er was nog een jurk voor je binnengekomen’. Blond. En duidelijk de genen van zijn vader. Aan de glimmende ogen van mijn echtgenoot zie ik dat de jurk is goedgekeurd, dus wat doe je dan? Je houdt de jurk aan. Gaat er zelfs de hond mee uit laten in het park. Ook al is de jurk knaloranje en zal die ongetwijfeld worden geassocieerd met ‘ons oranje'.

Ik kijk dus naar de wedstrijd. En met veel plezier. Ik geniet van het enthousiasme naast me op de bank. Geniet van de beelden op de televisie. Ik houd van voetbal. Was in vroeger tijden zelfs fervent en trouw supporter van AZ. Vroeger. Want met 2 Ajaxieden in huis, is het woord AZ min of meer vloeken.

Ik houd dus van voetbal. Kijk er graag en vaak naar. Maar kan doodmoe worden van het oeverloos gezeur van al die andere ‘trainers’ langs de lijn. Iedereen weet het beter. Maar de winnende trainer heeft het gelijk aan zijn kant. Altijd. Zo ook Louis nu. Arrogant, dominant en een allesbeterweter. Persoonlijk houd ik daar wel van. Hij vaart zijn eigen koers en dan wellicht dwars tegen alle windrichtingen in. Die met zijn omstreden 5,3,2 systeem (toch..?) brutaal en gretig over Spanje heen walst. Natuurlijk is Spanje daarbij nonchalant en vergeet het de eerste helft de kansen te verzilveren. Maar hoe fabuleus zijn de twee passes van Blind waaruit wordt gescoord. Of die geweldige kopbal van Van Persie. Het steekpassje van Sneijders op Robben, waaruit de laatste kan scoren… Ik werd er in ieder geval erg blij van. En dat is in mijn geval wel opmerkelijk. Want met al deze mannen heb ik niets. Nul komma nul.

Daley Blind heeft zijn vader niet mee. Dat heb ik altijd zo’n sukkel gevonden. Daar kan hij natuurlijk niets aan doen, dat is waar. Maar ja, negen van de tien keer valt die appel niet zo ver van de boom. Voor Daley ben ik echter bereid mijn mening te herzien. Helemaal als hij zulke passes af kan leveren. Maar dan Sneijder. Die is te klein, te zelfingenomen en heeft te veel tattoos. Bovendien reed hij ooit in een Hummer? Van Persie heb ik nog nooit normaal horen praten en Robben is weer geen man. Ik bedoel maar, Robben in maillot. Wie wordt daar nou wild van? Natuurlijk zal hij weergaloos kunnen voetballen. Zijn de beide goals van die avond knap en wellicht van ongekende schoonheid. Misschien zelfs wel niet te evenaren. Maar wat mij zo ongelooflijk stoort is zijn gedrag na dat scoren. Hij distantieert zich van alles en iedereen. Loopt naar publiek en camera. De wereld draait om hem. Niet om het teambelang. Het geflirt met de camera, de kus op zijn ring. Brrrrrrr. De rillingen lopen me daarbij over de rug. Ook zijn tweede goal vond ik persoonlijk drie keer niks. Want hoe knap hij het ook deed… Al die tijd dat hij ter meerdere glorie van zichzelf op dat doel afstevende, stond op links een andere oranje-speler er, zo meen ik, nog veel beter voor. Maar Remy was blind. Blind voor alles en iedereen. Dacht alleen aan dat ene ongelukkige moment. Toen hij ooit in een finale miste. De wraak is zoet. Hij kan nu eindelijk revanche nemen. Voor eens en altijd. Het zal hem gelukt zijn, maar eens te meer bevestigde het wat ik altijd al dacht. Het is zó niet mijn type.

Maar goed. Who cares? Nederland overklast Spanje. Het oranjegevoel is weer aangewakkerd. Hebben we weer iets om naar toe te leven, naar uit te kijken. Hoe lekker is het ook niet voor de middenstand. Horeca of detailhandel. Al jaren in de recessie. Die kan wel weer een boost gebruiken. En ook al ben ik niet één en al oranje, ook ik ben trots. Kan ik mateloos genieten van mijn kind dat met hese stem zingend ’s nachts mijn huis binnenstormt. Me een high five geeft. Alle goals nog eens uitgebreid voordoet, maar nog net niet zegt: ‘hé mam, leuke jurk heb je aan’.