11. jun, 2014

Back on track

En daar was ik weer. Back to basic. Heintje Davids in notarisland. Zo voel ik me. Twee keer verliet ik het notariaat. Om vervolgens ook twee keer terug te keren.

De eerste keer dat ik blij en onbevangen het notariaat de rug toekeer is in 2006. Om een winkeltje te beginnen in Alkmaar. Het beoogde kassucces blijft echter uit. Financieel is het een debakel, sociaal gezien een eclatant succes. Verkopen kan ik niet, weggeven gaat me veel beter af. Gevolg is jarenlang een dubbele baan. Twee of drie dagen in het notariaat en de rest van de week in mijn winkel. Het ene was nodig om het andere te kunnen bekostigen. Maar, zoals alles in het leven: niets is voor niets. Een winkel zal ik never nooit meer beginnen. Wel heb ik er de tijd van mijn leven en houd ik er een vriendschap voor het leven aan over.  

De tweede keer dat ik fris en fruitig en vol ambitie het notariaat uit stap is in september van het vorige jaar. Ik krijg de kans om me geheel en al te wijden aan de redactie van een vakblad. Ik mag schrijven! Ook hier heb ik de tijd van mijn leven en ook hier een vriendschap voor het leven. Nu werpt de economische recessie roet in het eten. Adverteerders staan niet te springen en mijn redactionele functie komt op losse schroeven. De schroeven raken zelfs zo los dat ik, zo maar voor het eerst in mijn leven, zonder werk kom te zitten. Ontslag. Op economische gronden, dat wel. Maar ja. Wat kan ik er mee? En vooral, wat nu? Zo goed kan ik nu ook weer niet schrijven en zoveel ervaring heb ik niet op redactioneel gebied. Daarbij liggen de banen in de uitgeverswereld niet voor het oprapen. Al helemaal niet voor een beginnend, maar al enigszins op leeftijd zijnde tante zoals ik. Mijn hand ophouden en rustig de kansen afwachten die me geboden worden, is niets voor mij. Dan maar terug het notariaat in? Al kijk ik niet uit naar de stress die het notariaat telkens weer met zich mee brengt, toch ga ik solliciteren. En hé, die stress. Die kan ik nu wel aan. Denk ik.

Het eerste kantoor waar ik mij meld is het laatste kantoor waar ik ooit werkte. Helaas, mijn stoel is bezet en de werkvoorraad is er niet zodanig dat ik aan de slag kan. Het tweede kantoor is het op één na laatste kantoor waar ik werkte. En hier is het raak. De notaris was ooit mijn collega op weer een ander kantoor. En met hem heb ik wel iets speciaals. Ik mag terugkomen. Dankbaar en opgelucht. Ik ben het allebei. Want wie kan er na 3 jaar gewoon terugkeren op een plek die zij ooit vrijwillig verliet? Toch pink ik een klein traantje weg als ik naar huis rijd. Terug van weggeweest. Wie had dat gedacht. Ik niet.

En zo zet ik vandaag als herintreedster mijn eerste voorzichtige stappen in het notariaat. Met veel plezier overigens. Het onthaal is warm en ik voel me meer dan welkom. En eerlijk is vals: eenmaal weer met mijn neus boven een dossier, drijft de klerk in mij vanzelf wel naar boven. Nu alleen nog even oefenen op de naam van het kantoor. En mijn eigen naam. Want het is leuk als je in een hang naar zelfstandigheid je meisjesnaam weer aanneemt, maar dan moet je die ook gebruiken. Hoe sneu is het niet als je jezelf twee keer moet verbeteren. Alsof je van voren niet weet hoe je van achteren heet. Maar goed, sneu ben ik wel in meer dingen de laatste tijd. Hoogste tijd mezelf weer eens de welbekende schop onder mijn achterste te geven. Weer alleen vooruit te kijken en niet meer achterom. Want gedachten als ‘wat als’ hebben me tot nu toe niet op het juiste spoor gebracht. Integendeel. Ik raakte dat spoor steeds meer bijster.  

Maar nu dan. Ben ik back on track. Dan maar Heintje Davids in het notarieel. Wat kan mij het ook schelen. Blijkbaar ben ik goed genoeg om terug te mogen naar de plek waar ik vandaan kom. Zowel privé als zakelijk.

Ooit kreeg ik van een notaris die met pensioen ging te horen ‘bedankt voor je mooie karakter Sil’. Geen pluim voor mijn inzet, geen veren voor mijn harde geploeter al die jaren. Toen begreep ik het niet en was ik teleurgesteld. Ik had graag iets anders gehoord. Nu kan ik er wel om huilen. Want ook privé viel het me onlangs ten deel. ‘Bedankt voor wie je bent’. Weer hoorde ik liever iets anders. Zal ik het dan nooit leren...🙂? 

 

(foto van wikipedia)